KriStyle

Kris dr stijl

maandag, november 13, 2006

The Science of Sleep

FF een blog 'gejat' die ik voor het filmfestival gemaakt heb. Wát een geniale film!! Zie hier de recensie:

Verwachtingsvol (want: gemaakt door de regisseur van all time favorite Eternal Sunshine) liep ik na de redactievergadering de Aegonzaal binnen. Ik was duidelijk niet de enige. Met 'wat' kwetterende mede-filmliefhebbers op de achtergrond las ik de filmbeschrijving nog even door. Ik had er zin in. Vlak voordat het licht uitging, viel mij tevreden op dat de andere bezoekers de beschrijving al wel gelezen hadden en nu stuk voor stuk bezig waren met het lezen van de dagkrant. Ónze dagkrant! Gezellige mede-bezoekers besloot ik.En toen: de film. The science of sleep.

Hoofdrolspeler Stéphane is na de dood van zijn vader teruggekeerd naar Parijs, waar de roots van zijn moeder liggen. 'Dankzij' zijn moeder begint hij hier aan een verschrikkelijke baan. Zijn absurde colega's zorgen echter voor heel wat hilarische momenten. In het appartementencomplex waar hij woont, ontmoet Stéphane zijn buurmeisje: Stéphanie. Hij wordt verliefd op haar, maar doordat hij al sinds zijn jeugd droom en werkelijkheid door elkaar haalt, trekt hun vriendschap scheef.
Voor de kijker is het soms ook even nadenken wat nu wel of geen fictie is. Door het gebruik van animatie (cellofaanpapier als water, watten als wolken en honderden lege wc-papierrolletjes als stad) is het duidelijk dat het op dat moment een droom betreft. Maar al deze gebruiksvoorwerpen komen ook terug in de werkelijkheid... Daarnaast werpen we als kijker ook om de zoveel tijd een blik in de gedachten van Stéphane, vormgegeven als een one-man-televisieshow.
Klinkt behoorlijk ingewikkeld, maar de verhaallijn blijft redelijk luchtig. De humor, animatie en schitterede hoofdrollen maken The Science of Sleep tot een prachtige film. Heel anders dan The Eternal Sunshine of the Spotless Mind, maar zeker niet minder!

Tevreden verlaat ik de filmzaal. Ik had gelijk wat betreft mijn mede-bezoekers: ook zij kunnen een gelukzalige glimlach niet onderdrukken. In het toilet vang ik nog een kort gesprek tussen twee vrouwen op: 'Ik heb zojuist The Sience of Sleep gezien, jij ook?' De andere vrouw moet helaas het antwoord schuldig blijven. Hierop wordt verontwaardigd, doch lovend gereageerd: 'Dan móet je er beslist heen! Waarom ben je er niet heengegaan? Je gaat er nog heen hoor! Het was zo'n mooie film, en zo mooi gemaakt! De acteurs speelden ook zo mooi! En wat vooral mooi was...' Lachend verlaat ik het toilet. Ik weet zeker dat zondag de Aegonzaal weer vol zit.