KriStyle

Kris dr stijl

vrijdag, mei 19, 2006

Gewoon genieten

Soms heb je van die dagen, dan geniet je gewoon. Gewoon genieten noemen ze dat ook wel. Ik was de afgelopen week stervensdruk en toch heb ik gewoon genoten.

Zondag heb ik genoten van de crea bea's van toneel. Wat een eten! Wat een heerlijk weer! Wat een supertuin! Wat een trampoline! Ik heb ontzettend gelachen, ben ontzettend verbrand en heb gewoon genoten van die doodgewone zondagmiddag daar.
Maandag genoot ik van mn huisgenootje. Samen eten. Samen afwassen. Samen nieuwe huisgenootjes keuren en samen lachen. Vervolgens samen veels te laat naar bed gegaan.
Donderdag heb ik genoten van mn vriendje. Zoals al eerder genoemd, ik was echt stervensdruk (en dat ik het 2 keer meld, zegt toch Echt Wel Wat) en toch. De wekker ging. De wekker ging nog een keer. En de wekker ging uit. Heerlijk lui gelegen, gegeten, geslenterd door de stad en te veel geld uitgegeven.
's Avonds genoot ik van mn andere huisgenootje. Herrineringen opgehaald, gelachen, spullen ingepakt, gekletst, nog meer gekletst, gezwaaid en weer veel te laat naar bed gegaan.
Vrijdag heb ik genoten van mn andere vriendje. Allebei moe en kapot van de afgelopen week. Allebei zin in chips. En dus eten we die ook. Allebei een dikke pot thee opgedronken. En allebei (als ik even voor ons tweeën mag spreken) genoten van een bult Prisonbreak.

Soms moet je even gewoon genieten. Jaja, een blog met een motto erin. Maar ik meen het wel.
Ik zou zeggen, ga de straat op. (Het regent, nou èn, dan geniet je maar van de regen)
Ik zou zeggen, kijk es goed om je heen.
Ik zou zeggen loop door.
Ik zou zeggen loop door met hoop in je hart....
Enfin de boodschap is duidelijk! You never walk alone ;-)



En het kost niks!

maandag, mei 08, 2006

True love

Het mag officieel wezen sinds vandaag: True love, de ware liefde... Ik heb haar gevonden!

Ik ken haar al ruim 6 jaar, al die tijd heb ik haar gezien, vaak dagelijks zelf. Af en toe deden we leuke dingen samen, vaak ook stomme dingen, zoals naar school gaan (door wind en regen) of boodschappen doen. Zij tilde alles. Zij was mijn steun en toeverlaat. En toch... het heeft zes jaar geduurd voor ik dit besefte. Dit komt door 2, recente, gebeurtenissen.

Afgelopen december is ze er met een ander vandoor gegaan. Een paar dagen voor kerst notabene! Niet dat ze veel keuze had, maar toch. Twee maanden lang heb ik getreurd, overwogen of ik niet een ander zou zoeken. En toen. Toen stond ze daar. Op een stralende dag in februari, middenop het schoolplein. Wachtend op mij. Huilend van blijdschap nam ik haar mee naar huis. Alles ging goed en we genoten steeds meer van elkaar.
Tot vanmiddag. Ik heb haar laten wachten op mij, eventjes maar! Hooguit 10 minuten later wilde ik haar ophalen. Weg was ze. Volledig overstuur heb ik gezocht, hulp gevraagd, er van uitgaande dat het tevergeefs was... Ik heb gewoon niet beseft wat zij eigenlijk allemaal voor mij deed.
En toen, vanmiddag, ik kwam de hoek om, het ongelovelijke was gebeurd! Ze was weer terug! Precies waar ik haar had achtergelaten!

En nu weet ik, ik kan niet zonder haar. Zij kan niet zonder mij. We horen gewoon bij elkaar!
Mijn lieve zwarte weduwe, mijn goede oude oma-fiets, hoe je haar ook wilt noemen: true love it is!