KriStyle

Kris dr stijl

maandag, april 24, 2006

Onbereikbaar

Na een week onbereikbaar te zijn geweest (een paar dagen, ook goed) twijfelde ik nog aan deze blog. Zal ik wel...? Zal ik niet...? Nee, dat is wel erg zielig en voorspelbaar: een blog wijden aan het mobiele telefoonverkeer van tegenwoordig. Maar na het zien van Veni Vidi Vici van vriend Najib, begon het te kriebelen. Ik schaam me dood, maar ik moet het kwijt (heeeeerrlijk, die onderliggende gevoelens des mensches)

Ik ben zo'n ontzettende muts geworden die niet meer zonder haar mobiel kan.

Daar. Het is gezegd. Lacht u maar. Klapt u maar.
Vorige week had ik, trots als een pauw, een nieuwe mobiel, MET goed abonnement. Ik heb wat afgewikt en afgeweegt en afgewogen enzo. Hij is mooi, hij kan alles, hij is mijn allernieuwste allerbeste vriend.
Totdat ik een stressende mams aan de telefoon kreeg, of beter gezegd, níet aan de telefoon kreeg. Boze telefoontjes richting thuisfront-telefoon volgden: "Waarom was je er vanavond niet? Ik heb je toch ge-smst?" "Neem je telefoon es op trut!" "Waarom reageer je niet? Ik wacht al een eeuwigheid" "Ik heb je het hele weekend gebeld, wat is er aan de hand met je?"
Ik denk dat het wel duidelijk is. Voor mij toen echter nog niet.

Na wat sherlock-achtige acties (en een bult logisch denkwerk) kwam ik erachter dat het alleen de T-mobile mensen betrof. Heerlijk. Denk ik van die (beep) mensen af te zijn, treiteren ze me nog even na door mij niet meer bereikbaar te laten zijn voor mn beste vriendjes.
De lieve technische-hulpdienst-meneer van KPN (KPN mensen!!! KPN rules!! KPN is gewoon het beste! KPN mensen!!) heeft mij getroost, gerustgesteld en uiteindelijk geholpen.
Dus nu, pak van mn hart, ben ik weer bereikbaar. Waar zou ik toch zijn zonder? Ik wil er maar liever niet aan denken; de gedachte aan het mobiel-verslaafd-zijn is nu al even erg genoeg.

maandag, april 10, 2006

Poiesz eerbetoon

Omdat ik zaterdag het mooiste feestje sinds lange tijd gehad heb (al kwam die van Marjo, R en Chris ook wel goed in de buurt), ga ik bij deze even al mijn lieve ex-collega's de hemel inprijzen. Jongens jullie waren zaterdag SUPER!!!
Terwijl de één maar bleef melden dat mijn haar zo ontzettend leuk zat, bleef de ander me maar bier aanbieden. Al dansend met de derde, knuffelde de vierde me helemaal dood. Ik lachtte met iedereen, terwijl zij maar bleven melden hoe super het was dat ik naar het feest gekomen was.
Wat wil een mens nog meer??
Zit je niet lekker in je vel, dan raad ik bij deze een ieder aan een avondje met mijn ex-collega's door te brengen!

Alhoewel.
Bij nader inzien.
Het zijn wel MIJN ex-collega's...
En wellicht valt niet iedereen goed bij hen in de smaak.
En die koppijn zondagochtend raad ik ook niet iedereen aan...

Laten we het er maar gewoon op houden dat ik heel vaak heel veel spijt heb dat ik de Poiesz verlaten heb, maar dat ik de feestjes absoluut nooit ga missen. Daarvoor zijn Johannes, Wendy, Houry, Janneke, Corien, Jarno, Bob, Marlou, en de niet versafdeling-mensen mij veeeeeel te lief voor!!