KriStyle

Kris dr stijl

dinsdag, maart 21, 2006

Leraartjes

Het is 21 maart. Officieel lente. De lucht is blauw, het zonnetje schijnt. Er worden lammetjes geboren (al dan niet met zes pootjes) en de vogeltjes fluiten weer vrolijk. (en ik merk dat ik ineens verkleinwoorden gebruik, maar dat terzijde). Ik behoor vrolijk buiten te zijn, maar dankzij school en de bijbehorende docenten ben ik dat niet. En niet buiten. En al he-le-maal níet vrolijk.

Watskeburt?

Maandag is mijn officiele vrije dag. Ik offer deze dag op om samen met Thea eens even goed bezig te gaan voor school (en omdat we vóór dinsdag iets in moeten leveren, maar goed). Alles goed en wel, de samenwerking verloopt spoedig en na gewerkt te hebben van 1300 tot 1600 is er toch echt iets leuks uitgekomen. Ik blij, Thea blij en docenten blij. Dáchten wij.

De volgende dag.

Kristel en Thea trots in de klas, nu zou het beoordeeld worden. Na negentien minuten geneuzeld te hebben over interlinie, corpsgrootte en ander geblaat over allerlei werk, behálve dat Van Ons, was het alweer tijd voor de volgende groep. Beng! Daar offer je dus je vrije dag voor op. Daar steek je dus al je bloed, tranen en zweet (de zon scheen he) in. Voor niks. En als je nu denkt, ach ach dat valt wel mee, laat me dan even uitpraten.

Het valt niet mee!

Want wie kregen de schuld hiervan? Juist. Kristel. En Thea. Want zij hadden het maandag (het moest toch maandag??!!!) om 1600 uur ingeleverd en ja, dan kun je natuurlijk niet verwachten dat het nog gelezen of bekeken wordt. Stel je voor, je hebt dan nog 21 uur om het door te lezen, maar vooral niet doen hoor!

Bah. Leraren. Mn vader is leraar. Mn moeder is lerares. Mn zus is lerares. Mn zwager is leraar. En mn andere zus lerares in spé. Ze zijn lief, leuk en aardig, maar op dit moment....
Gelukkig hebben we het zonnetje nog.
En Thea, mijn inspiratie.
En Tobias, die wil dat ik stop.
Dus bij deze :-)

dinsdag, maart 07, 2006

Je bent Fries of je bent het niet.

Ik ben het dus niet. Ik zit net twee tellen op mijn bureaustoel en voel mijn kuiten al. Als ik me omdraai om mijn glas te pakken voel ik m'n rug. Mijn neus rood, mijn wangen rood (oh hoe schattig. sterf.) en mijn haar... tsja... niet aan/be-spreekbaar. What's up? De super gezellige ras-echte Friese sport schaatsen, dát is up.
Ik dacht dat ik het kon. De geleende schaatsen dachten dat ik het kon. Bijna mijn hele lichaam dacht dat ik het kon. Bijna. Mijn enkels dachten namelijk van niet. Toegegeven, nadat de veters goed strak zaten kon ik wel één rondje vooruit (rondetijd: 50 seconden. Denk niet 'dat valt toch wel mee?' want de baan was iets kleiner dan, laten we zeggen, Thialf) en om nou élk rondje die veters weer vaster te knopen. Nou nee.
Dus al inhalend/omverrijdend door groepjes klik-klak-geluiden-makende-schaatsen (oh! klapschaatsen!) heb ik de avond toch nog wel redelijk overleefd. Al zou je dat niet zeggen als je me nu zag zitten.
Heerlijk Friesland. Volgend jaar ben ik weer van de partij.